Buła ona aktem, który regulował ustrój Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Miała przede wszystkim na celu ograniczenie władzy szlacheckiej, zniesienie liberum veto, zmianę ustroju państwa na monarchę dziedziczną, zwiększenie praw mieszczan. Została zawarta 3 maja 1791 roku, podczas panowania ostatniego Króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz rozkwitu oświecenia.

Mimo słabej wówczas pozycji w Europie i oporów ze strony Rosji, skutkującej wybuchem wojny domowej w 1772 roku oraz rozbiorem Polski na rzecz trzech państw, tj. Rosji, Austrii i Prus, Król Polski postanowił zreformować miasto. Utworzył w 1773 roku Komisję Edukacji Narodowej, otwierając nowe szkoły zarówno w miastach jak i wsiach, stworzył stałą armię wojsk polskich, poprawił sytuację ekonomiczną kraju, nadał pewne prawa chłopom.

W latach 1788-1792 powołano Sejm Czteroletni, dzięki czemu zwiększyły się możliwości dalszej reformacji Polski. Z biegiem czasu państwa posiadające najmocniejsze pozycje w Europie przestały interesować się losami Polski, gdyż były zajęte prowadzeniem wojen. To pozwoliło na samodzielniejsze działania na rzecz powstającej Konstytucji. Udział w jej tworzeniu brali m.in. Ignacy Potocki oraz Hugo Kołłątaj.

Po dość długo trwających reformach i zmianach Konstytucji, obradach w Zamku Królewskim w Warszawie, konfliktach i protestach, została ona przyjęta przytłaczającą większością głosów. 7 maja 1791 roku marszałkowie Sejmu wydali Uniwersał uchwalający Konstytucję.